//-->
ehlibeyt-mektebi - Ana Sayfa Şia Mektebi,Ehlibeyt,Ehlibeytiz,Caferi,Ehlibeyti Gönülden Sevenlerin Sitesi
» Ana Kategoriler
Allah (c.c)
Resulullah
Kur'an-i Kerîm
Hadisler
İslam Tarihi
Kadın ve Aile
Çocuk Eğitimi
Hat Yazıları
» Genel Kategoriler
İslam Alimleri
Mubarek Günler
Kısas ve Öyküler
Sağlık Bilgileri
Gençlik
Eklenecek

İçerik

Ehli Beytiz.Tr.Gg

ResuLaLLaH

Hz. Peygamber`in mübarek ismini, İlahi emir gereği Muhammed künyesini ise Ebu`l Kasım koydular. İmam Bakır (a.s)`ın buyurduğuna göre, Hazretin doğumunun yedinci günü Ebu Talib, Peygamber (s.a.a) için bir kurban kesti ve akrabalarını misafirliğe dave


Hz. Peygamber`in mübarek ismini, İlahi emir gereği Muhammed künyesini ise Ebu`l Kasım koydular.

 

İmam Bakır(a.s)`ın buyurduğuna göre, Hazretin doğumunun yedinci günü Ebu Talib, Peygamber (s.a.a) için bir kurban kesti ve akrabalarını misafirliğe davet ederek şöyle dedi : Bu Ahmed`in akikasıdır.†Misafirler; “Onun ismini neden Ahmed koydun?†diye sorduklarında Ebu Talib; “Yer ve gök ehlinin övgüsünden dolayı onun ismini Ahmed koydum.†dedi. İşte bundan dolayı Emir-ul Müminin Ali(a.s), Hz. Resulullah(s.a.a)`ın de, iki ismi bulunan Peygamberlerden olduğunu söylemiştir.

 

Peygamber (s.a.a) henüz daha dünyaya gelmeden babasını kaybetti; dünyaya geldikten sonra da onu süt emmesi için Halime-i Sadiyye`ye emanet ettiler. İbn-i Sad`ın yazdığına göre Halime Hazreti kucağına alır almaz göğsü sütle doldu; öyle ki, Peygamber ve Halime`nin açlıktan uyumayan çocuğu da o sütten doydular.

 

Peygamber (s.a.a) üç yaşına kadar annesi Amine`nin de gözetimiyle süt annesi Halime`nin yanında kaldı, daha sonra Mekke şehrine giderek kendi annesinin yanında yer aldı.

 

Peygamber (s.a.a) altı yaşında iken annesi Amine ve bakıcısı Ümm-ü Eymen`le birlikte akrabalarını görmek için Medine`ye gittiler. Bir ay Medine`de kaldıktan sonra Mekke`ye dönüşte Ebva`ya (Cuhfe`den 37 km. uzak) ulaştıklarında Hazretin değerli annesi vefat edip orada defnedildi. Ümmü Eymen Hz. Peygamber`i Mekke`ye götürdü, orada da Abdulmuttalip onun sorumluluğunu üstlendi. Ama iki yıl sonra Abdulmuttalip de dünyadan göçtü. Onun vasiyeti gereğince Ebu Talib yeğeni Hz. Muhammed (s.a.a)`ın sorumluğunu üstlendi.

 

İbn-i Abbas`ın naklettiğine göre Ebu Talib Hz. Peygamber ile öylesine ilgileniyordu ki, gece ve gündüz ondan bir an olsun ayrılmıyordu, onu kendi yanında yatırıyor ve onun hakkında kimseye güvenmiyordu.

 

Resulullah (s.a.a) on iki yaşında Ebu Talib`le birlikte Şam`a yolculuğa çıktı. Bu yolculukta Buheyra isminde bir rahiple karşılaştılar. Buheyra, Mesihi (Hıristiyan) alimlerinin en bilginlerindendi. Hz. Peygamber`i görür görmez, O`nun ahir-uz zaman Peygamberi olduğunu hemen anladı. Buheyra Ebu Talib`e dönüp şöyle dedi: “Önceki semavi kitaplarda bu gencin peygamberliğiyle ilgili haber vardır.

 

Resulullah (s.a.a) erginlik çağına kadar Ebu Talib`in evinde kaldı. Hazret ahlak, yiğitlik, halkla geçinmek ve emanete riayet etmek bakımından öyle bir ahlaka sahipti ki, halk ona “Emin†lakabını takmıştı.

 

Resulullah (s.a.a) yirmi yaşında iken “Hilf-ul Fudul†antlaşmasına katıldı. Bu antlaşma Beni Haşim, Beni Zühre ve Beni Temim arasında yapılan en iyi antlaşma idi. Bu antlaşma gereği mazlumlarım hakları zorbalardan alınacak ve gereken yardımlar onlardan esirgenmeyecekti.

 

Hz. Hatice asaletli ve serveti olan bir kadındı ve erkekler vasıtasıyla ticaretle uğraşıyordu. Resulullah`ın doğru konuşan ve emanettar biri olduğunu öğrenince O Hazrete, kölesi Meysere ile birlikte ticaret yapmak için Şam`a gitmesini ve kendisine diğer tacirlerden daha fazla pay vereceğini önerdi. Resulullah (s.a.a) Hatice`nin bu önerisini kabul ederek onun malı ile Şam`a doğru yola çıktı. O memlekette mallarını satıp işlerini bitirdikten sonra Mekke`ye doğru hareket etti. Mekke`de ise oradan getirdikleri malları satıp, öncekilere oranla iki kat veya daha fazla kâr elde etti. Üstelik Meysere de yol boyunca Resulullah`tan gördüğü hareket ve davranışları Hatice`ye anlattı.

 

Hatice, birisi vasıtasıyla Resulullah`a şöyle bir mesaj gönderdi: “Ey amca oğlu, aramızdaki akrabalık bağından ve kavmin arasında yüce, şerefli, soylu, emanettar, iyi huylu ve doğru konuşan biri olmandan dolayı seninle evlenmek istiyorum.â€

 

Hatice`nin bu evlenme teklifi öyle bir zamanda oldu ki, Hatice o zamanlar nesep açısından en köklü, şeref ve mal bakımından da bütün kadınların en üstünü idi; herkes onunla evlenmek istiyordu, ama o hiç kimseyi kabul etmiyordu.

 

Resulullah (s.a.a) Hz. Hatice`nin evlenme teklifini kabul ederek amcalarını onu istemeye gönderdi.

 

Resulullah (s.a.a) evlendiği zaman yirmi beş , İbn-i Abbas ve bir grup diğer bilginlerin sözüne göre Hz. Hatice de yirmi sekiz yaşında idi.

 

Hz. Peygamber (s.a.a)`in Hz. Hatice ile evlenmesinden ikisi erkek, dördü kız olmak üzere toplam altı çocuğu oldu. Erkeklerin isimleri; Kasım ve Tahir; kızların isimleri ise Ümmü Gülsüm, Rukayye, Zeyneb ve Fatıma`dır.

 

Hatice-i Kubra (a.s) Resulullah (s.a.a) ile ortak yaşantısında çok fedakarlıklar yapmıştır. O bütün mal ve servetini aziz eşinin ihtiyarına bırakmış ve bütün kadınlardan önce Hz. Resulullah`a iman etmişti. Resulullah (s.a.a) onun hakkında şöyle buyurmuştur:

 

O, insanlar kafir olduğunda bana iman etti, halk beni tekzip ettiğinde o beni tasdik etti, halk beni mahrum bıraktığında o kendi malıyla bana yardımda bulundu.

 

Biset

 

Hz. Resulullah`ın yaşantısının en hassas dönemi, 40 yaşına girdiği ve Receb`in 27. günü (M.610) peygamberliğe seçildiği andır. O zamandan itibaren üç yıl boyuca halkı gizlice İslam`a davet etti. Hz. Resulullah`a ilk iman eden Emir-ul Müminin Hz. Ali olmuştur. Ondan sonra da Hz. Hatice iman etmiştir.

 

İlk Davet

 

Bi`setin üçüncü yılında Resulullah (s.a.a) halkı açıkça İslam`a davet etmeye emr olundu. Bu emir gereği önce kendi yakınlarını misafirliğe davet edip onlara şöyle buyurdu:

 

“Allah-u Teala beni, sizi O`na davet etmeye emretmiştir. İçinizden kim beni tasdik edip bu işte bana yardımcı olursa, sizin aranızdaki kardeşim, vasim ve halifem olacaktır.â€

 

Teberi`nin yazdığına göre Ebu Talib oğlu Ali, Peygamber`e yardımcı olacağını ilan eden tek şahıs idi. Peygamber (s.a.a) de oradakilere şöyle buyurdu: “Bilin ki, bu şahıs, benim sizin aranızdaki kardeşim, vasim ve halifemdir; onun sözlerini dinleyin ve emirlerine itaat edin.â€

 

Resulullah (s.a.a) akrabalarını İslam`a davet ettikten sonra, halkın da putlarını bırakıp sadece Allah`a ibadet etmelerini istedi. Bu söz onlara çok ağır geldi; az bir grup hariç hepsi Hazrete düşman olmaya başladılar. O kritik anda, Mekke`nin büyüğü ve Peygamber`in amcası olan Ebu Talib, kardeşi oğlunun yardımına koştu ve onu yalnız bırakmayacağına dair yemin etti. [27] Gerçekten öyle de yaptı. Ebu Talib, hayatta olduğu müddetçe Kureyş Hz. Peygamber`i fazla incitemiyordu.

 

Kureyş büyükleri, Ebu Talib`in koruması altındaki Hz. Peygamber`i tam baskı altına alamadıklarını görünce yeni Müslüman olanları eziyet ve işkence etmeye başladılar. Peygamber (s.a.a), Müslümanların Kureyş`in zulüm ve eziyetinden kurtulmaları için onlara Habeşistan`a hicret etmeleri için izin verdi.

 

Hicretin altıncı yılında, Mekke müşrikleri, Peygamber (s.a.a)`i öldürme kararı aldılar. Bu yüzden Muhammed (s.a.a)`i kendilerine teslim etmedikçe Beni Haşim`le muamele yapmayacaklarına ve onlardan evlenmeyeceklerine dair kendi aralarında bir antlaşma imzaladılar. Bu antlaşmayı bir deri sayfasına yazıp Ka`be`nin duvarına astılar. Beni Haşim de canlarını korumak için Peygamber (s.a.a) ile “Şi`b-i Ebu Talib†deresine sığındılar; üç yıl boyunca orada kaldılar. Üç yıl sonra Allah-u Teala Peygamberine, antlaşmayı “Allah†lafzı hariç karıncaların yediğini haber verdi. Ebu Talib bu haberi Kureyişlilere iletti ve onlara; “Eğer Muhammed`in söyledikleri doğru çıkarsa ne yaparsınız?†diye sordu. Onlar da: “Artık el çekeriz†dediler. Kureyşliler Ka`be`ye gidip oraya astıkları antlaşmanın “Allah†lafzı hariç karıncalar tarafından yenildiğini görünce kendi antlaşmalarından vazgeçtiler. Bi`setin onuncu yılında vuku bulan bu olay neticesinde Mekke halkından birçok kimseler İslamiyeti kabul ettiler. Böylece Beni Haşim Şi`b-i Ebu Talib`den dışarı çıkabildi. Peygamber (s.a.a) bi`setin onuncu yılında iki büyük yardımcısı olan Hz. Ebu Talib ve Hz. Hatice`yi kaybetti, bu iki büyük şahsiyetin ölümü Hazrete çok ağır geldi, bundan dolayı o yılın ismini “Hüzün yılı†koydu.

 

İmam Zeyn`ul- Abidin (a.s) şöyle buyurmuştur: “Resulullah (s.a.a), Ebu Talib ve Hatice`yi kaybettiğinde artık Mekke`de kalması güçleşmişti. Allah-u Teala bundan dolayı Hz. Peygamber`in, Mekke`de yardımcısı olmadığından orayı terk edip Medine`ye doğru hareket etmesini emretti.â€

 

Ebu Talib merhum olduktan sonra Kureyş`in Peygamber`e eziyeti gittikçe fazlalaştı, Hazrete defalarca ihanet edip O`nun canına kıymak istediler.

 

Hicret Mekke müşrikleri, bi`setin 13. yılı “Dar`un Nedve†denilen bir yerde toplanıp Peygamber`i öldürme kararı aldılar. Bu karara göre çeşitli kabilelerden oluşan gençler hep birlikte Hazret`e saldıracak ve kimin tarafından öldürüldüğü bilinmeyecekti. Hz. Peygamber (s.a.a) İlahi vahiyle bu komplodan haberdar oldu ve geceleyin Mekke`den ayrılarak Medine`ye doğru yola çıktı. Emir`ul- Müminin Hz. Ali de Peygamber (s.a.a)`in canını korumak için O`nun yatağında yattı. Peygamber (s.a.a), Rabi`ul- Evvel ayının ilk günü Mekke`den ayrıldı ve aynı ayın 12. günü Medine`nin yakınlarında olan “Kuba†denilen yere vardı ve orada yaklaşık on gün Hz. Ali`yi bekledi. Bu müddet içerişinde de Kuba camisini yaptırdı. Daha sonra Hz. Ali`nin gelmesiyle Medine`ye teşrif buyurdular. Hz. Peygamber`in hicreti ardınca Mekke Müslümanları da yavaş yavaş Medine`ye hicret etmeye başladılar. Peygamber (s.a.a) Muhacir ve Ensar (Medine halkı) arasındaki samimiyet bağını güçlendirmek için onların aralarında kardeşlik bağı oluşturdu. Peygamber (s.a.a) bu teşebbüsü ile Medine`de İslami bir toplum oluşturmuş ve Muhacirlere yardım için de uygun bir zemin hazırlamıştı. Bu küçük İslam toplumunun kuruluşundan daha 19 ay geçmemişken Müslümanlarla Mekke müşrikleri arasında savaş ateşi tutuştu. İlk önemli ateş Bedir savaşı idi, onun peşi sıra Uhud, Hendek, Hayber, Tebuk vbsavaşlar da vuku buldu. Peygamber (s.a.a)`in savaşları iki çeşittir; birincisi, kendisinin katıldığı savaşlardır, bu savaşlara “Gazve†denilir. Diğeri ise kendisinin katılmadığı savaşlardır, bu savaşlara da “Seriyye†deniliyor. Gazvelerin sayısının 28, seriyyelerin sayısının ise 38 tane olduğunu söylemişlerdir. Bunca savaş, dokuz yıldan az bir zamanda vuku bulmuştur.

 

Bu gazve ve seriyyeler, Müslümanların Hicaz topraklarında azamet ve güçlerinin aşikar olmasına ve birçok Arap kabilelerinin Hz. Peygamber`le barış antlaşmaları imzalamalarına sebep oldu.

 

Bu antlaşmaların en önemlisi, Hudeybiye antlaşması idi. Hz. Peygamber bu antlaşmayı, hicretin altıncı yılında Mekke müşrikleriyle yaptı. Bu antlaşma, Hicaz toprağında nisbi bir emniyet ve huzurun oluşmasına yol açtı ve diğer topraklarda da İslam`ın yayılmasına bir ortam hazırladı.

 

Peygamber (s.a.a), hicretin yedinci yılında İslam`ın geniş bir şekilde yayılmasını sağlamak için birçok mektuplar yazmış ve bu mektupları İran, Rum, Habeş, Mısır, Yemame, Bahreyn vb. ülkelerin kral ve padişahlarına göndererek kendi mesajını onlara iletmiştir. Resulullah bu mektuplarda onları İslam`a davet ediyordu. Bu vesileyle Hz. Peygamber`in evrensel risaleti dünyanın her tarafına bildirilmiş ve böylece İslam`ın mesajı uzak memleketlere de ulaşmıştır.

 

Mekke`nin Fethi

 

Hicretin sekizinci yılının Ramazan ayında Mekke şehri Peygamber tarafından fethedildi. Resulullah (s.a.a) ordusuyla birlikte savaşmaksızın Mekke şehrine girdi, ilk teşebbüsünde Mekke halkının hepsini affetti ve Kabe`de bulunan üç yüz atmış putu oradan temizledi [39] ve sonra minbere çıkarak şöyle buyurdu: “Ey insanlar! Allah Teala cahiliyet tekebbürünü ve atalarla övünmeyi sizin aranızdan temizledi. Bilin ki siz Ademdensiniz, Adem de balçıktandır. Bilin ki, Allah`ın en iyi kulları O`ndan korkan ve günah işlemeyendir.â€

 

Resulullah (s.a.a), Mekke`de kısa bir müddet kaldıktan sonra Medine`ye doğru hareket etti. Bir kaç aydan sonra, Rum ordusunun İslam ülkelerine saldırıp o topraklarda ilerlemeyi amaçladıklarını öğrendi. Hazret bu haberi öğrenir öğrenmez İslam ordusunun, Rum ordusuna karşı koymak için Şam sınırlarına doğru hareket etmelerini emretti, kendisi de ordunun komutanlığını üzerine aldı. Uzun bir mesafeyi kat ettikten sonra Hicretin dokuzuncu yılının Şaban ayında, Şam sınırında bulunan Tebuk topraklarına ulaştılar. Ama Rumlulardan hiçbir eser yoktu. Çünkü Rum ordusu, Hz. Peygamber`in komutanlığındaki İslam`ın güçlü ordusunun hareketinden haberdar olmuş ve Müslümanlar karşısında yenilgiye uğramak korkusundan aldıkları kararlarından vazgeçmişlerdi.

 

Resulullah (s.a.a) düşman tehlikesinin olmadığını görünce ordunun Medine`ye dönmesini emretti. “Tebuk†ismiyle meşhur olan bu gazve Hz. Peygamber`in en son gazvesi sayılmaktadır. Hz. Peygamber (s.a.a)`ın Hicaz topraklarındaki en fazla muvaffakiyet elde ettiği yıl, hicretin dokuzuncu yılıdır. Çünkü o yılın hac merasiminde müşriklerden beraat ilan edildi. Bu önemli mesele, Kurban Bayramında Emir`ul Müminin Hz. Ali vasıtasıyla düşmanlara duyuruldu ve onlara, İslam`a karşı tavırlarını belirlemeleri için dört ay mühlet verildi. Bu beraatin ilanı neticesinde çeşitli kabilelerin elçileri Medine`ye doğru akın etmeye başladılar. Hepsi Hz. Peygamber`in huzuruna gelip İslam`ı kabul ettiklerini veya İslam`ın gölgesinde yaşamaları için cizye ödemeye hazır olduklarını ilan ettiler. O yıl çok fazla elçinin Medine`ye akın etmesinden dolayı o yıla “Amm`ul- Vefud†(Elçiler Yılı) ismini vermişlerdir. Böylece puta tapma adet ve geleneği Hicaz toprağından silinmiş ve yerine tevhid dini yerleşmiştir.

 

Veda Haccı

 

Resulullah (s.a.a), hicretin onuncu yılında hac amellerini yapmak için Mekke`ye yolculuk yapmaya hazırlandı. Müslümanlar da bu haberi duyunca, hac amellerini doğru bir şekilde kamil olarak öğrenmek için yolculuğa hazırlandılar. Resulullah (s.a.a) Zilkade ayının sonuna dört gün kala Medine`den ayrıldı, Zilhicce`nin dördüncü günü ise Mekke`ye vardı. Hac amellerini yaptıktan sonra Müslümanlarla birlikte o şehirden ayrıldı ve Medine`ye doğru yola koyuldu. Yüz yirmi bin civarında olan hac kervanı “Cuhfe†denilen yere yetiştiğinde Hz. Peygamber tarafından kervanın durdurulması emredildi. Hazret namazını kıldıktan sonra Gadir-i Hum kenarında bir hutbe okudu, sonra Hz. Ali`nin elinden tutarak yüksek bir sesle şöyle buyurdu:

 

“Ben kimin mevlası isem Ali de onun mevlasıdır.â€

 

Bu vakıa, Zilhicce`nin on sekizinci günü vuku buldu. Hz. Peygamber`in halife tayin etme işi birkaç defa çeşitli yerlerde tekrarlanmıştır.

 

Vefat

 

Hz. Peygamber (s.a.a) Haccet`ul Veda yolculuğundan sonra ömrünün son günlerini yaşıyordu, nihayet hicretin on birinci yılı Sefer ayının yirmi sekizinde fani dünyadan ayrılıp ebedi yurda göç etti.

 

Hz. Peygamber (s.a.a)`ın Hatice`den altı çocuğu vardı, onların isimlerini daha önce zikrettik. Mariye`den de İbrahim isminde bir oğlu vardı. Hazretin, Fatıma (a.s) hariç bütün evlatları kendi hayatı döneminde vefat ettiler. Hz. Peygamber`in nesli, Hz. Fatıma`dan devam etti.

dinimizde.com




Bu sayfa hakkında yorum ekle:
İsminiz:
E-mail adresiniz:
Siteniz:
Mesajın:

Bugun Toplam Ziyaretçi Sayısı 8 ziyaretçi (61 klik) Sitemizi Ziyaret Etti Ehlen Ve Sehlen
» Kısa Yollar

------
» Veda Hutbesi

Veda Hutbesi

Bismillahirrahmanirrahim

EY İNSANLAR!

Sözümü iyi dinleyiniz.Bilmiyor um, belki bu seneden sonra sizinle burada ebedi olarak bir daha birleşemeyeceğiz.

İNSANLAR!

Bu günleriniz nasıl mukaddes bir gün ise, bu aylarınız nasıl mukaddes bir ay ise, bu şehriniz (Mekke) nasıl mübarek bir şehir ise, canlarınız, mallarınız da öyle mukaddestir, her türlü tecâvüzden korunmuştur.


ASHABIM!

Yarın Rabbinize kavuşacaksınız ve bugünkü her hal ve hareketinizden muhakkak sorulacaksınız. Sakın benden sonra eski sapıklıklara dönüp de birbirinizin boynunu vurmayınız! Bu vasiyyetimi burada bulunanlar, bulunmayanlara bildirsin! Olabilir ki bildiren kimse, burada bulunup da işitenden daha iyi anlıyarak muhafaza etmiş olur.


ASHABIM!

Kimin yanında bir emanet varsa onu sahibine versin. Faizin her çeşidi kaldırılmıştır, ayağımın altındadır. Lâkin borcunuzun aslını vermek gerektir. Ne zulmediniz, ne de zulme uğrayınız. Allah'ın emriyle faizcilik artık yasaktır. Cahilliyetten kalma bu çirkin âdetin her türlüsü ayağımın altındadır. İlk kaldırdığım fâiz deAbdulmuttalib'in oğlu (amcam) Abbas'ın faizidir.

ASHABIM!

Cahilliyet devrinde güdülen kan dâvâları da tamamen kaldırılmıştır. Kaldırdığım ilk kan davası Abdulmuttalib'in torunu (amcazadem) Rebia'nın kan davasıdır.


İNSANLAR!

Bugün şeytan sizin şu topraklarınızda yeniden tesir ve hakimiyet kurmak gücünü ebedi suretle kaybetmiştir. Fakat siz; bu kaldırdığım şeyler dışında, küçük gördüğünüz işlerde ona uyarsanız bu da onu memnun edecektir. Dininizi korumak için bunlardan da sakınınız!

İNSANLAR!


Kadınların haklarını gözetmenizi ve bu hususta Allah'tan korkmanızı tavsiye ederim. Siz kadınları, Allah emaneti olarak aldınız; onların namuslarını ve iffetlerini Allah adına söz vererek helal edindiniz. Sizin kadınlar üzeridne hakkınız, onların da sizin üzerinizde hakları vardır. Sizin kadınlar üzerindeki

hakkınız, onların, aile yuvasını, hoşlanmadığınız hiçbir kimseye çiğnetmemeleridir. Eğer razı olmadığınız herhangi bir kimseyi aile yuvanıza alırlarsa, onları hafifçe döğüp sakındırabilirsiniz. Kadınların da sizin üzerinizdeki hakları, memleket göreneğine göre, her türlü yiyim ve giyimlerini temin etmenizdir.


MÜ'MİNLER!


Size bir emanet bırakıyorum ki ona sıkı sarıldıkça yolunuzu hiç şaşırmazsınız. O emanet Allah Kitabı Kur'andır.

MÜ'MİNLER!

Sözümü iyi dinleyiniz ve iyi belleyiniz! Müslüman müslümanın kardeşidir, böylece bütün müslümanlar kardeştir. Din kardeşinize ait olan herhangi bir hakka tecavüz başkasına helal değildir. Meğer ki gönül hoşluğu ile kendisine vermiş olsun...


ASHABIM!

Nefsinize zulmetmeyiniz. Nefsinizin de üzerinizde hakkı vardır.

İNSANLAR!

Allah Teala her hak sahibine hakkını (Kur'an'da) vermiştir. Varise vasiyet etmeğe lüzum yoktur. Çocuk kimin döşeğinde doğmuşsa ona aittir. Zina eden için mahrumiyet vardır. Babasından başka bir soy iddia eden soysuz, yahut efendisinden başkasına intisaba kalkan nankör, Allah'ın gazabına, meleklerin lanetine ve bütün müslümanların ilencine uğrasın! Cenab-ı Hak, bu gibi insanların ne tevbelerini, ne de adalet ve şahadetlerini kabul eder.

İNSANLAR!

Rabbiniz birdir. Babanız da birdir; hepiniz Âdem'in çocuklarısınız, Âdem ise topraktandır. Allah yanında en kıymetli olanınız, O'na en çok saygı göstereninizdir. Arabın Arap olmayana -Allah saygısı ölçüsünden başka- bir üstünlüğü yoktur.

İNSANLAR!

Yarın beni sizden soracaklar, ne diyeceksiniz?

"-Allah'ın elçiliğini ifa ettin, vazifeni yerine getirdin, bize vasiyet ve öğütte bulundun diye şahadet ederiz." (Bunun üzerine Resûl-i Ekrem mübarek şahadet parmağını göğe doğru kaldırarak sonra da cemaat üzerine çevirip indirerek şöyle buyurdu.)

Şahid ol yâ Rab!

Şahid ol yâ Rab!

Şahid ol yâ Rab!

» Ana Menü
» Ana Sayfa
Forum
Haberler
Dini Programlar
Dini HikayeLer
Sahabe Hayatları
Sohbet
Dini Ve GeneL Resimler
Dini FiLimLer
İlahiler
Link Listesi
Ziyaretçi Defteri
» DosT SiteLer
Gececi40
Html Banker
Mert Köseoğlu Blog
HellBas
Dkner.Tr.Gg
Destekliyoruz
Hagika
Mat- Özel Ders
EkleneCek
EkleneCek
EkleneCek
» CopyrightAna SayFaya Git
;
EmruLLaH Candan | aLi Candan | Ehlibeytiz.Tr.Gg

=> Sen de ücretsiz bir internet sitesi kurmak ister misin? O zaman burayı tıkla! <=